superwomen

Laat je overweldigen door de waanzinnige kracht van de vrouw. Talentvolle, jonge maaksters tonen hun nieuwste voorstellingen naast werk waarin de vrouw centraal staat. Na het zien van deze stukken is je beeld van de vrouw opnieuw gedefinieerd.

Danseres, performer en choreografe Sarada Sarita brengt op geheel eigen wijze haar politieke oproep tot menselijkheid, gelijkheid en bewustzijn samen met dans. Voor dit sluitstuk van haar onderzoeksprojecten bij ISH Dance Collective laat ze zich inspireren door de theorie van Carl Jung over ‘Quaternity’ - een geometrisch figuur dat een gevoel van eenheid uitstraalt. Met New Way Vogue duiken de dansers in Q4: Quantified in de psyche van de mens. Vogue ontstond begin jaren ’80 als uiting tegen de onderdrukking van minderheidsgroepen in New York. Met hun moves, poses en vormen rekken de dansers structuren van het leven op en doorbreken ze het doolhof waar we door onze patronen in verdwaald raken. Q4: Quantified is een statement, een zoektocht naar een hoger perspectief om de hokjes waarin we vast zijn komen te zitten, te doorbreken en ontstijgen.

De twee fenomenale dansers Hilde Elbers en Heather Ware vonden elkaar in de wens hun makerschap aan te scherpen en besloten een solo voor elkaar te creëren. In deze double bill wordt hun diepgewortelde fascinatie voor de kracht van de natuur, die in een kort ogenblik van bevrijdend naar bedreigend om kan slaan, voelbaar. Ze hebben alleen elkaar, hun lichamen en de fysieke ruimte om hen heen. Het rauwe The Barren Lands balanceert tussen gevecht en overgave. Elbers nodigt ons uit zowel onderdak als de wildernis in ons eigen lichaam te vinden. In A Fine Kind of Madness zien we een lichaam in conflict. Ware verkent het gevaarlijke wisselspel tussen veiligheid en het instinctieve verlangen van de mens om die veiligheid altijd weer op het spel te zetten.

Choreografietalent Astrid Boons danste bij Dansgroep Amsterdam, Nederlands Dans Theater 2 en GöteborgsOperans Danskompani voordat ze zelf aan de slag ging als choreograaf. Twee jaar geleden werd dit kersverse talent in Nederland geïntroduceerd door Korzo, dat met een originele, uiterst precieze en tot op het bot doorvoelde bewegingstaal een nieuw geluid liet horen. Ze overdonderde met de even intense als intrigerende duetten Rhizoma en Vestige en maakte in 2019 haar eerste avondvullende productie Fields.

In Astrids werk wordt geen rol gespeeld of een idee verbeeld, maar komt de beweging direct voort uit de emotionele en fysieke staten waarin de danser verkeert. De toeschouwer wordt als getuige heel dicht betrokken bij de transformaties die de danser doormaakt en dit schept een nieuwe vorm van toegankelijkheid. In het poëtische en abstracte Fields versmelten de dansers met hun omgeving. Lichamen, ruimte en tijd lijken transparant te worden en doorbreken elkaars grenzen. De vraag die Astrid zich stelt is ‘Wat is het lichaam waarin we ons bevinden?’ Het gaat er haar om door fysieke ervaringen te ontdekken hoe wij met en naast elkaar bestaan, in een zich steeds vernieuwende co-existentie. In deze zintuigelijke voorstelling verliezen de dansers zichzelf en lijken ze alleen nog maar als materie in samenspraak met de andere elementen te bestaan. In een spel van dans, muziek en licht creëert Fields beelden die alle zintuigen prikkelen en associaties ontfutselen die wegglippen zodra je ze wilt pakken.

De aanstormende choreografe Sigrid Stigsdatter Mathiassen won in 2017 de Moving Forward Young Dance Makers Award en kreeg een ontwikkelingstraject aangeboden waarin ze Hope & Heavy Metal creëerde. Samen met muzikant en beeldend kunstenaar Juliet Aaltonen toont ze een jonge vrouw vol persoonlijke herinneringen, idealen en liedjes die haperen in haar hoofd. Wild en woest, dan weer ingetogen en beheerst breekt de solo met de heersende opvattingen over het vrouwelijk lichaam. Het lichaam verkent de fysieke werking van eenzaamheid, woede en sensualiteit en poogt het meesterschap over zichzelf terug te vorderen. Hope & Heavy Metal is een zachte oproep om de mannelijke dominantie voorgoed te beteugelen.

Choreograaf Ryan Djojokarso is gefascineerd door menselijke relaties en sociaal gedrag. Met een flinke dosis humor en een extreem fysieke dansstijl, vertaalt hij grote thema´s naar speelse en ontroerende voorstellingen. In zijn nieuwste productie Mom:Me stelt hij de band tussen moeder en kind centraal. Een band die in onze maatschappij niet te verbreken is, maar vaak wel barsten vertoont of zelfs verbroken is. Puttend uit de veranderende relatie met zijn eigen moeder, creëert Ryan een multidisciplinaire voorstelling waarin spel, dans en live muziek samengaan in een groot decor. 

‘Zowel op gebied van de liefde als de wraak zijn vrouwen veel wreder dan mannen.’ Uit Nietzsche’s Voorbij Goed en Kwaad (Jenseits von Gut und Böse)

De Braziliaanse Samir Calixto maakte in de afgelopen jaren indruk met zijn compromisloze kruising van pure muzikaliteit en intense lichamelijkheid. Hij graaft net zo diep in de thematiek van zijn voorstellingen tot deze een tijdloze kwaliteit krijgen. W is het tweede deel van een tweeluik waarvoor Calixto zich laat inspireren door de filosofie van Nietzsche. Na het introverte en lyrische, door mannen gedanste M, maken in W vijf imponerende danseressen met meedogenloze fysieke inspanningen de kracht, woede en wellust voelbaar die in de mythes rond vrouwen zo nadrukkelijk aanwezig zijn. Op een klankdecor waarin echo’s van Wagners Wesendonck liederen en Tristan en Isolde verwerkt zijn, brengen ze onze obsessieve zoektocht naar de waarheid voor het voetlicht. Ze pellen de lagen af tot alleen hun kwetsbaarheid en barbaarsheid nog te zien zijn.

Dunja Jocic is een van de spannendste, nieuwe choreografen in Nederland, die in 2018 de Prijs van de Nederlandse Dansdagen ontving. Vanuit een even originele als compromisloze visie op dans maakt zij hallucinerende en filmische voorstellingen met een elektrisch geladen en grillig virtuoze danstaal. Voor The Protagonist werkt ze samen met de gerenommeerde Nederlandse componist Harry de Wit en de jonge pop-art schrijfster Barbi Marković. We volgen een narcistische, computerverslaafde jonge vrouw. Ze raakt dieper en dieper verstrikt in de digitale wereld en kan zich steeds moeilijker staande houden. In een poging grip te krijgen op haar leven, gaat ze rigoureus offline. Haar toevlucht tot de analoge wereld veroorzaakt een stroom aan surrealistische dagdromen, waarin het heden zich met het verleden van de mythische, gewelddadige en tragische Queen Mary van Engeland a.k.a. Bloody Mary vermengt. In een verbluffende beeldenstroom vecht de vrouw voor het behoud van haar identiteit.

You are here