voorwoord

CaDance 2011 opent op 4 februari met een feestelijk programma. Daarmee openen tevens de deuren van het nieuwe Korzo. Een nieuw gebouw dat staat voor het hart en de visie van Korzo: het maken van kunst en het presenteren van kunst voor het publiek gebundeld in één gebouw.

dans van de toekomst
In het openingsweekend is de dans van de toekomst Uw gids door een gebouw met een toekomst. Die toekomst is allerminst vanzelfsprekend op een moment dat de politiek een grote kaalslag op de Nederlandse kunst voorbereidt. Een dansfestival dat midden in de actuele ontwikkelingen wil staan, mag deze aversie tegen de kunst niet ongemoeid laten. Dans is immers de kunstvorm van het optimisme. De dans herinnert ons eraan dat beweging verandering betekent. Het is precies die utopische levensenergie, die maakt dat jongeren graag dansen en dat ouderen die van dans houden in hun wezen jong zijn. De dans in het CaDance festival vertolkt onze hoop op verandering. De dans zal, dat beloof ik U, flink tekeer gaan.

waarde van kunst
Het is in de politiek mode geworden om laatdunkend over de kunst te spreken, de kunst lijkt overbodig te zijn: men heeft liever beveiligers op straat dan kunstenaars in de theaters en de musea. De kunst heeft zijn bestaansrecht echter allang bewezen; daar waar mensen samenleven, daar is de kunst. De beslissing al dan niet te bezuinigen, heeft te maken met de waarde die we in een beschaving aan die kunst willen toekennen. De kunst in de politiek vraagt dan ook om een visie, een visionair verhaal. Vanuit het besef dat de politiek de wereld niet opnieuw hoeft uit te vinden: er zijn vandaag waarden die ook in de toekomst waardevol zijn. De kunst in de politiek is de waarden van vandaag te meten aan de verandering die nodig is.

Mona Lisa
De politiek in de kunst gaat over vriendschap, want kunst en samenleving horen bij elkaar als vrienden. Ze zoeken elkaars gezelschap, maar nemen ook afstand, zijn met elkaar verbonden, maar nemen elkaar ook de maat. Dat is een belangrijke contradictie: de kunst heeft een zeker isolement nodig, maar wil ook verstaan worden door het publiek. Elk kunstwerk wil begrepen worden, in eerste instantie misschien door enkelen, in geval van een meesterwerk na een lange geschiedenis door velen. Als we in Barcelona of Parijs arriveren en in de rij staan voor het Louvre of de Sagrada Familia blijken we met velen te zijn. De beleving van kunst is een belangrijk motief bij ons verlangen de wereld in te trekken en andere culturen te leren kennen. Het lijkt er dan ook op dat de aversie tegen kunst zich vooral richt tegen nieuwe kunst, kunst waarvan de waarde nog onbeschreven is. Het is mogelijk om in het Louvre vol bewondering de Mona Lisa te fotograferen en tegelijk te menen dat bezuinigingen op kunst wenselijk zijn, Bach en Picasso te adoreren maar onverschillig te staan tegenover jonge kunstenaars.

dans midden in de samenleving
De dansproducties die CaDance toont, staan aan het begin van hun reis naar erkenning. Dat is spannend en soms ongemakkelijk, want er is niemand die ons voorschrijft wat de waarde is van wat we zien. Kijkend naar dans in het donker van de zaal luisteren we naar de verhalen die het lichaam ons vertelt. Zo is de dans een spiegel waarin de mens zich toont met zijn verlangens, hoop, liefde, wanhoop en obsessies. Die spiegel hebben we nodig als we onszelf willen zien, beschouwen, kritiseren. In al zijn ongrijpbaarheid en schoonheid wil de dans midden in de samenleving staan en niet verbannen worden naar de vrijblijvende wereld van de vrije tijd en entertainment. Het is de geringe waardering voor het ongrijpbare, die aan de basis ligt voor de aversie van de politiek tegen de kunst.

complexiteit en contradictie
Het thema van deze CaDance editie ‘complexiteit en contradictie’ plaatst de dans eigenwijs terug in de samenleving. Niet omdat je met dans alle kanten op kunt, maar omdat de dans in de samenleving hoort. We leven nu eenmaal in een tijd waarin een nieuw evenwicht geschapen moet worden uit tegenstellingen. In een samenleving die complex is en vol contradictie, moet ook de kunst dat zijn. We zoeken met CaDance de complexiteit op die plekken waar de stedelijke diversiteit zich toont, we zoeken de rijkdom en tegenstrijdigheden van de eigentijdse ervaringen in de stad, we zoeken de dubbelzinnigheid eerder dan helderheid, liever de wanordelijke vitaliteit dan vanzelfsprekende eenheid. De vraag of wij de kunst en de dans nodig hebben, moet vol overtuiging worden beantwoord. En dan niet omdat de kunst zo goed is voor de economie of zo bindend is voor de culturele diversiteit. Dat is zo. Maar de kunst kan zich ook beroepen op eigen kracht. Omdat we willen bewegen, willen veranderen.

Leo Spreksel
artistiek directeur CaDance