backstage

Door: Chestha Panday, deelnemer schrijverstraject Domein voor Kunstkritiek

Dans en eten: het logisch recept voor een dagje uit tijdens het Cadance festival. Op een koude avond in Den Haag zijn een prachtige dansvoorstelling en een goede hap in de buurt van het theater, de remedie om een mens van binnen  warm te houden. Zo ook mij. Zeker als je besluit om deze dag alleen aan te pakken. Geen partner in crime om het lief en leed dat op je af komt, mee te delen. Niet direct dan. Hier het verslag van een dag uit het leven van een Cadance ganger in 2017. Lees verder...

Posted on 27 February 2017 | 0 reacties
Door: Carolien Verduijn, deelnemer schrijverstraject Domein voor Kunstkritiek

Schubert, Dante en Bach: tijdens CaDance 2017 grepen choreografen terug op de artistieke genieën van weleer. In ‘Paradiso Revisited’ lieten choreografen Emio Greco en Pieter C. Scholten zich inspireren door Dante’s boekwerk ‘De Goddelijke Komedie’. Choreograaf Jasper van Luijk ging in ‘The Nonsense Society’ aan de haal met het tragische liefdesleven van componist Schubert, die zijn jeugdliefde Terese niet kon trouwen. En in ‘Reapproaching Bach’ improviseerde danseres Heather Ware op die de begeleidende cellist haar liet horen. Lees verder...

Posted on 27 February 2017 | 0 reacties
Door: Jorinde van der Burgh, deelnemer schrijverstraject Domein voor Kunstkritiek

De beleving van de kijker loopt als een kluwen rode draad door het CaDance festival. “Het thema van het festival The Art of Seeing is niet minder dan een hommage aan het publiek en brengt de kunst en de kunst van het kijken samen,” schrijft artistiek directeur Leo Spreksel in zijn voorwoord. “Kijken naar kunst is zelf een kunst in zoverre dat het de betekenis van het kunstwerk vormgeeft.” The Art of Seeing ontrafelt in 5 stellingen: Lees verder...

Posted on 27 February 2017 | 0 reacties
Door: Ellen Dorrestein, deelnemer schrijverstraject Domein voor Kunstkritiek

Ik was zestien jaar en ging met een vriendin voor het eerst naar het Paard van Troje in Den Haag. Ik woonde in een klein dorp en mijn ervaring met het Haagse uitgaansleven was toen nog beperkt. We dronken die avond bier uit plastic bekertjes en ik had een briefje van twintig in m’n beha gestopt omdat ik geen tas bij me wilde dragen. Zonder tas kon ik vrijuit dansen. Lees verder...

Posted on 27 February 2017 | 0 reacties
Door: Evelien van de Sanden, deelnemer schrijverstraject Domein voor Kunstkritiek

Tussen 27 januari en 12 februari heb ik een 5-daagse reis gemaakt naar CaDance festival in Den Haag. Deze 5-daagse CaDance reis heeft me veel verder gebracht dan Theater aan het Spui of Korzo. Het bracht me naar Spanje en Japan, gaf me een blik op het paradijs en de dubbelzinnige muziek van Schubert, toonde me Den Haag van vroeger en nu en de vrijheid van de natuur van Terschelling. Hieronder deel ik met jullie graag mijn top 5 beste reismomenten, van nummer 5 tot nummer 1. Lees verder...

Posted on 20 February 2017 | 0 reacties
door: Martien Vogelezang, deelnemer schrijftraject Domein voor Kunstkritiek

Aangekondigd als een choreografie over feminisme roept de titel Three Times Rebel hoge verwachtingen op. Rebellie komt echter niet in beeld. Hoe is Three Times Rebel te doorzien? Is er een manier van begrijpen, een 'Art-Of-Seeing'? Het CaDance-programma biedt veel informatie en programmadelen rond het thema feminisme: artikelen in vakbladen, voor- en nagesprekken en een supercollege. Lees verder...

Posted on 20 February 2017 | 0 reacties
door: Carolien Verduijn, deelnemer schrijftraject Domein voor Kunstkritiek

Het is donker. De contouren van drie mensen tekenen zich af tegen het zwakke schemerlicht. Als het zo donker is, kun je niet meer op je ogen vertrouwen. Een cello doorbreekt de stilte. Eerst zachtjes, maar al snel volgen harde tonen elkaar in snel tempo op. De korte pauzes ertussen zijn spannend. Jasper van Luijk neemt in ‘The Nonsense Society’ letterlijk de tijd voor zijn publiek. Hij verlegt de aandacht van het gehoor naar de ogen en weer terug door met licht en donker te spelen. Het schouwspel ontroert, maar waarom schrijf ik dat zo zelden op? Lees verder...

Posted on 15 February 2017 | 0 reacties
door Martien Vogelezang, deelnemer schrijftraject Domein voor Kunstkritiek

‘Daar ruist langs de wolken, een lieflijk[1] ….'

dansen in het paradijs, is de kortst mogelijke samenvatting 

van het werk PARA | DISO Revisited van het choreografenduo

Emio Greco en Pieter C. Scholten. 

 

De dans opent met de finale van Beethovens negende symfonie:

‘Freude, Freude, schöner Gotterfunken,…’, met het decor

brengt het ons direct in een hemels, heilig paradijs

waar drie vrouwen en drie mannen vol energie 

en levenslust in het wit en in het licht dansen. Lees verder...

Posted on 15 February 2017 | 0 reacties
Cheshta Panday, deelnemer schrijftraject Domein voor Kunstkritiek

Het meest kenmerkende voor onze individualiteit, is toch wel de vrijheid voor een ieder persoonlijk. Het is een kernwaarde van het individu-zijn. De vrijheid om een uniek individu te zijn in deze wereld, is de vooruitgang die kwam na een lange worsteling met het geloof, met de tradities, met het leidend moraal, gebezigd door kerken en andere autoriteiten. Lees verder...

Posted on 15 February 2017 | 0 reacties
door Martien Vogelezang, deelnemer schrijftraject Domein voor Kunstkritiek

Dancing with the Audience
Hellen Boyko

In de kleine zaal, 'Club' van Korzo, neemt danser

in opleiding Hellen Boyko de ruimte, het licht

en de achterwand mee in haar korte solo.

Gesproken tekst loopt mee met haar elegant

beheerste bewegingen over het toneelvlak.

 

Dissociated worlds.

 

Het Onbewustzijn regelt meer dan we ons beseffen,

tegenstellingen tussen het eigenbeeld en de darkside,

belicht lichaam en schaduw, regeren en bevechten

contrasten in onze werkelijkheid.

  Lees verder...

Posted on 15 February 2017 | 0 reacties

Pagina's

You are here